Jestem pierwszym (dokładniej jednym z pierwszych, pierwszym aktywnym) białoruskim buddystą, obecnie mieszkam w Warszawie. Staram się znajdować (na przykład poprzez teksty, najbardziej ufam pochodzącym z Trójkosza, czyli tekstom najdłużej istniejącej buddyjskiej tradycji) i otwierać przed Białorusinami i Polakami prawdziwą Naukę Przebudzonego
Istnieje wiele dróg prowadzących do uzdrowienia wewnętrznego. Poniżej ukazuję jedną z nich, która w integralny sposób wiąże uzdrowienie wewnętrzne z procesem nawrócenia.
Siła to mniejszy wymiar mocy. Którą chcę się posługiwać, to stanowi mój wybór. Ja osobiście stawiam na moc miłości. Czy jesteś ze mną? Czy przeciwko mnie, drogi czytelniku?
W potocznym języku utarło się powiedzenie: „Przyszedł na świat”. To sformułowanie tak przesiąkło do naszego języka, że mało kto zastanawia się nad jego prawdziwością lub sensownością. Niniejszym artykułem chciałbym zachęcić czytelników do zastanowienia się nad nim i płynącymi z niego wnioskami.
Przeciwieństwa są po to, aby móc rozpoznać siebie. Służą one uzdrowieniu po doświadczeniach życiowych, których nie chcemy dłużej podtrzymywać. Znać siebie, to nasze zadanie z życiowej wycieczki na planetę Ziemia.
Każdy z nas choć raz w życiu doznał poważnej krzywdy, a małe przykrości spotykają nas prawie codziennie. Za doznane krzywdy, brak szczęścia często obwiniamy innych. Dla dużej części jest to sposób na życie.
Osobiste doświadczenie wiary jest najgłębszą możliwą formą w niej wzrostu. Czytając Słowa Ewangelii, często wpisuję się w wydarzenia, o których czytam. Poniższy tekst jest owocem takiego rozważania.
Zwykliśmy pojmować siebie jako tych, którzy mają wszystko pod kontrolą. Chcemy wierzyć, że jesteśmy sternikiem, statkiem i żeglarzem. Mówimy sobie: wiem gdzie uderzyć, aby odezwały się nożyce, wiem jak pociągać za sznurki, jak rozdawać karty.
Czy tak jest w rzeczywistości?
O jednej chwili, która może zmienić wszystko i zabrać to, bez czego nie wyobrażaliśmy sobie życia. Moment, kiedy nagle zapada głucha cisza, która początkowo jest tylko brakiem dźwięków. Cisza, która jest wyrokiem dla kogoś, kto myślał, że śpiewanie to jedyne, co potrafi. O zaczynaniu od nowa...
O przekraczaniu granic cierpienia i własnych możliwości. Dla wszystkich, którzy mają wrażenie, że za chwilę jak szklanka rozbiją się o twardy grunt. O poddaniu i akceptacji.
