0
głosów
- +

Zamknięty małż w środowisku kwasu solnego

Autor:

Aktualizacja: 31.01.2015


Kategoria: Psychologia / Psychologia osobowości


Artykuł
  • 0 głosów dodatnich
  • 0 głosów ujemnych
  • 989 razy czytane
  • 1 przedrukowany
  • 0 Polemik/Poparć <span class="normal">Odpowiadanie na artykuł</span>
  • Licencja: CC <span class="normal">Zezwala się na kopiowanie, dystrybucję, wyświetlanie i użytkowanie dzieła i wszelkich jego pochodnych pod warunkiem umieszczenia informacji o tw&oacute;rcy.</span>
Dostęp bezpłatny <span class="normal">Dostęp do treści jest bezpłatny.<br/> Inne pola eksploatacji mogą być zastrzeżone sprawdź <b>licencję</b>, żeby dowiedzieć się więcej</span>
 

Kiedy jest mowa o źródłach tak zwanej podwójnej moralności, która inaczej traktuje rozwiązłość mężczyzn, a inaczej - o wiele opresyjniej - kobiet, przywołuje się legendarną "Płeć mózgu" Davida Jessela i Anne Moir oraz rzekome ewolucyjne uzasadnienie konieczności posiadania przez mężczyzn większej liczby partnerek seksualnych.


Od razu powiem otwarcie: nie przyjmuję tego wyjaśnienia do wiadomości! Wcale a wcale. Książkę „Płeć mózgu” czytałam, gdy się tylko w Polsce ukazała. Mówi ona o istotnych różnicach w budowie mózgu mężczyzny i kobiety, jak na przykład szersze spoidło wielkie mózgu kobiecego. Ale nic nie wspomina, jak pamiętam, o receptorach wazopresyny. A to one właśnie decydują o monogamiczności ssaków.
 
Dodatkowe receptory wazopresyny w mózgach ssaków monogamicznych to odkrycie stosunkowo niedawne – i ludzi obejmuje jak najbardziej. Niezależnie od płci w dodatku. To mnie wcale nie dziwi – kiedy dowiedziałam się o tym, od razu skojarzyło mi się z nauczaniem Kościoła o nierozerwalności małżeństwa. Skoro Bóg jest Autorem i prawa moralnego, i ludzkiego ciała, to nie można się dziwić, kiedy na dwa różne sposoby powie to samo.
 
Nie można też obronić twierdzenia, że mógłby mówić w różnych źródłach rzeczy sprzeczne ze sobą. Bóg nie przeczy Sam Sobie. Nakazał i kobietom, i mężczyznom jedno małżeństwo aż do śmierci nierozerwalne. W mózgu żadnej z płci odmiennej dyspozycji być więc nie może!
 
Moje ciało wraz z jego prawami jest mi dla wypełnienia Prawa Bożego pomocą, a nigdy przeszkodą. Jeśli wydaje się przeszkodą, to znaczy, że tak naprawdę jego działania jeszcze nie zrozumiałam. Widocznie współpracuję z nim w sposób nieprawidłowy! Trzeba mi zatem dalej szukać prawdziwych intencji Boga w danej reakcji mego ciała – i to aż do momentu, gdy wszystko da się uzgodnić.
 
Osąd ten przyjęłam a priori – lecz w dotychczasowym doświadczeniu jak dotąd zawsze się sprawdzał. A jestem już chrześcijanką (od momentu powrotu do Kościoła na początku dorosłego życia) ponad dwadzieścia pięć lat. Nie wydaje mi się też możliwe, by w przypadku innego człowieka zasada ta nie działała. Bóg dał człowiekowi Swoje Prawo. Ten Sam Bóg stworzył ludzkie ciało. Mózg – nieważne kobiecy czy męski – jest częścią tegoż ciała.
 
Dlaczego więc daliśmy sobie wmówić, że jest cokolwiek w męskim mózgu urągającego człowieczeństwu mężczyzny? Czy ogólniej – w męskiej seksualności? Gdzie jest źródło tego kulturowego potworka i dlaczego ja jako KOBIETA muszę przeciw temu protestować?
 
Troszeczkę światła na ten zadziwiający fakt rzuca między innymi „Harry Potter”. Jest tam w bodajże siódmym tomie opisana rozmowa Dumbledore’a ze Snape’em. Snape daje się przekonać, że wymogiem jego miłości do zamordowanej matki Harry’ego jest opieka nad chłopcem. Podejmuje się jej – lecz prosi Dumbledore’a, by ten nigdy nikomu nie powiedział o tym. Ten się zgadza, ale jedno uświadamia Snape’owi – że jego prośba jest zadziwiająca! Snape prosi, aby przyjaciel nigdy nie ujawnił tego, co jest właśnie najlepsze w proszącym…
 
Prośba zadziwiająca – lecz jednocześnie jakże zrozumiała! To co najlepsze w nas, jest dla nas najdroższe. Staramy się za wszelką cenę to chronić. Uderzenie w to, drwina lub krytyka zabolałaby najbardziej. Więc pozostaje nie ujawniać – zwłaszcza gdy spodziewać się możemy takiej negatywnej reakcji.
 
My kobiety jesteśmy silniejsze psychicznie od mężczyzn – jak głosi wschodnia mądrość. Wynika to po części z prostej sprawiedliwości, bo jesteśmy słabsze fizycznie. Jednocześnie to właśnie nam pozwalają na więcej stereotypy kulturowe. Wolno kobietom okazywać publicznie zwykłą ludzką wrażliwość; od mężczyzn często oczekuje się, że będą „macho”. Czasem sami w to wierzą wbrew swoim najgłębszym potrzebom, których nie uważają już za prawidłowe.
 
A natury nie da się oszukać. W głębi serca dla każdego człowieka jego człowieczeństwo jest najdroższe. Jeżeli jego okazanie naraża kogoś na atak – będzie starał się je chronić. Tymczasem paradoksalnie najboleśniejszych ataków możemy się spodziewać po tych, którzy podzielają ujawniane uczucia, ale nie mają odwagi ich okazać. Gdyż postawa kogoś bardziej otwartego wzbudza w nich poczucie zagrożenia – sumienie nie wytrzymuje.
 
I wszyscy zakładają duchowe „maski”. A skoro tak, to nikt nie uznaje tej sytuacji za nieprawidłową. Widocznie tak powinno być – czyli każdy stara się chronić swą „odmienność” od normy, nie dopuszczając kołaczącej się w duchu myśli, że „odmiennym” jest każdy bez wyjątku…
 
Po moim nawróceniu spędziłam kilkanaście lat we wspólnocie neokatechumenalnej. Tam jest sporo okazji do mówienia prawdy o sobie. Ludzie się rzeczywiście otwierają, i okazuje się, że tak jest naprawdę. Czasem jednak czułam Boże wezwanie, aby przyznać się do czegoś szczególnie głębokiego. Czułam wówczas lęk, który określiłam obrazowo jako uczucia zamkniętego małża, stojącego przed perspektywą otwarcia się w kwasie solnym.
 
Ogromny ciężar z serca spadał, gdy już wypowiedziałam wyznanie. Małż otworzył się – i ze zdumieniem stwierdził, że na zewnątrz jest nie kwas solny, ale woda!
 
Niestety w naszej „cywilizacji śmierci” nieomal każdy człowiek jest takim „zamkniętym małżem w kwasie solnym”. Ale nie oszukujmy się – mężczyźni są nimi w szczególności.
 
Feministki wmówiły w nas, że kobieta jest kimś „dyskryminowanym”. Czasem już nawet odważamy się sprzeciwiać się tym twierdzeniom, bo są kłamstwem. Mało kto ma jednak jak dotąd odwagę powiedzieć głośno, że płcią prawdziwie krzywdzoną są w naszym świecie mężczyźni.
 
Najwyższy czas!


Podobał Ci się artykuł?
0
głosów
- +

Brak polemik/poparć



Podobne artykuły:


KOMENTARZE


Używając tej strony zgadzasz się na wykorzystywanie plików Cookie.
Dowiedz się więcej.

Używamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki. Z dniem 25.05.2018 wprowadziliśmy też w życie rozporządzenia dotyczące ochrony danych osobowych. Więcej informacji w naszej Polityce Prywatności i Regulaminie.

Zamknij