Dla niejednego europejskiego znawcy sztuki tradycyjna, klasyczna kaligrafia chińska jest równie niezrozumiała i frapująca jak abstrakcyjny pejzaż dla kompletnego amatora. Jaki był sens tworzenia takiego "dziwacznego" pisma? Niestety ten temat pozostaje dla niego zamknięty, reguły nim rządzące i odmiany stylistyczne przechodzą jego pojęcie - w jaki sposób wobec tego je oceniać?

Artyści a przede wszystkim malarze, nawet jeśli nie rozumieją sensu stworzenia tak "dziwnego" pisma potrafią docenić jego malarsko-artystyczną wartość. Pociągnięcia pędzla, styl i pełne bogactwo charakterystycznej kreski. Potrafią ocenić go równie dobrze jak obraz abstrakcyjny tym bardziej, że to właśnie kaligrafia chińska wywarła znaczny wpływ na rozwój europejskiego malarstwa abstrakcyjnego.

Kaligrafia chińska ma swoje własne reguły i odmiany stylistyczne, a kto je opanuje może bez przeszkód (nawet bez znajomości języka) poznać gruntownie tę sztukę lub chociaż zdobyć się na podstawy w ocenianiu estetycznej i formalnej interpretacji pisma.

Nikt nie jest w stanie zrozumieć istoty kaligrafii bez podstawowych wiadomości dotyczących samego języka chińskiego i jego odmian. Język ten jest dość specyficzny i (nie boję się tego powiedzieć) wyizolowany, w którym wszystkie wyrazy są jednosylabowe i pozbawione fleksji. Gramatyka jest zaskakująco prosta - a nawet nie ma jej wcale. Mówi się po prostu np.
JA - iść,
TY - iść,
ON - iść, itd.
Samo pismo jest "ideograficzne", a to oznacza, że każdemu pojęciu odpowiada jeden znak. We współczesnym języku literackim, będącym zapisem języka mówionego występują bardzo często wyrazy dwu lub więcej sylabowe. W przeciwieństwie do języka klasycznego, dzisiaj już prawie nie używanego i występującego tylko w literaturze klasycznej.

Wytwory sztuki kaligraficznej zaliczane są do malarstwa, którego tematem są zwykle poematy, sentencje, czy nawet jedno słowo. Sztuka kaligraficzna należy do obowiązkowego wykształcenia każdego mędrca, filozofa lub polityka. Tutaj ciekawostka - wybitnym kaligrafem na "chwałę narodu" był wielki Mao. Każdemu kto chce rozpocząć przygodę z kaligrafią przyznam szczerze, iż wysokie umiejętności zdobywa się całymi latami. Każdy znak kaligraficzny buduje się według określonej kolejności: najpierw elementy górne, potem dolne, lewe, prawe, poziome i pionowe. Trzymając się określonych reguł nadawano ideogramowi specyficzną formę artystyczną - ideogram "ptaka" niczym zrywał się do lotu, "smoka" zaś wił się i kłębił.
Licencja: Creative Commons