W latach 70-tych XX wieku zaczęto coraz wyraźniej dostrzegać, że dotychczasowa koncepcja ochrony przyrody zaczyna być niewystarczająca. Polegała ona, i to jest nadal aktualne, na pozostawieniu szczególnie cennych przyrodniczo obszarów w możliwie nienaruszonym stanie. Koncepcja ta miała jednak pewne braki.

Ochrona przyrody kojarzy nam się zwykle z tak zwanymi „dziewiczymi” terenami, rezerwatami czy parkami narodowymi. Do niedawna tak właśnie było. Chroniło się – i nadal się chroni – obszary możliwie mało zmienione ręką człowieka, aby w nienaruszonym stanie zachować je dla przyszłych pokoleń.

Przyjęło się uważać, że największym zagrożeniem dla środowiska naturalnego jest przemysł, może też motoryzacja. To tyle, ile przeciętny mieszczuch widzi naokoło siebie. Jedynie ludzie mający nieszczęście mieszkać w pobliżu dużych ferm rolnych odczuwają na co dzień, jak uciążliwe są one dla otoczenia.

Kiedy jest mowa o źródłach tak zwanej podwójnej moralności, która inaczej traktuje rozwiązłość mężczyzn, a inaczej - o wiele opresyjniej - kobiet, przywołuje się legendarną "Płeć mózgu" Davida Jessela i Anne Moir oraz rzekome ewolucyjne uzasadnienie konieczności posiadania przez mężczyzn większej liczby partnerek seksualnych.

„I sprawia, że wszyscy: mali i wielcy, bogaci i biedni, wolni i niewolnicy otrzymują znamię na prawą rękę lub na czoło i że nikt nie może nic kupić ni sprzedać, kto nie ma znamienia – imienia Bestii lub liczby jej imienia” (Ap13,16-17).