0
głosów
- +

Kartka papieru

Autor:

Aktualizacja: 24.07.2011


Kategoria: Edukacja Wiedza Nauka / Inne


Artykuł
  • 0 głosów dodatnich
  • 0 głosów ujemnych
  • 1867 razy czytane
  • 2 przedrukowany
  • 0 Polemik/Poparć <span class="normal">Odpowiadanie na artykuł</span>
  • Licencja: CC <span class="normal">Zezwala się na kopiowanie, dystrybucję, wyświetlanie i użytkowanie dzieła i wszelkich jego pochodnych pod warunkiem umieszczenia informacji o tw&oacute;rcy.</span>
Dostęp bezpłatny <span class="normal">Dostęp do treści jest bezpłatny.<br/> Inne pola eksploatacji mogą być zastrzeżone sprawdź <b>licencję</b>, żeby dowiedzieć się więcej</span>
 

Wyobraźmy sobie, że kartka papieru, którą wypełnimy pismem symbolizuje naszą przestrzeń życiową. Ze sposobu rozmieszczenia naszego tekstu na tej ograniczonej przestrzeni możliwe jest odczytanie naszego podejścia do życia i otaczającej nas rzeczywistości.


Załóżmy jeszcze, że lewa strona kartki symbolizuje przeszłość, stanowi również punkt początkowy naszego pisma, prawa zaś mówi nam o naszych celach i przyszłości.

Ze sposobu rozmieszczenia tekstu na kartce papieru możemy dowiedzieć się nie tylko o guście autora, jego społecznych, kulturalnych i artystycznych zainteresowaniach lub ich braku. Możemy również wnioskować, czy autor tekstu jest osobą dokładną, pracowitą, a może leniwa i rozrzutną lub niechlujną i skąpą. Styl wykorzystania przestrzeni pisarskiej wskaże nam również, czy piszący ma poczucie własnej wartości i czy potrafi poprawnie ułożyć sobie stosunki z innymi ludźmi.

Żeby można było dokonać analizy pisma i wyciągnąć trafne wnioski na podstawie jego rozmieszczenia na kartce papieru, bardzo istotne jest by próbka pisma sporządzona została na czystym, nie liniowanej arkuszu papieru a ilość tekstu nie była mniejsza niż dwie strony. Na podstawie dziesiątków tysięcy przeanalizowanych pod tym kątem próbek pisma ręcznego przyjęto, że normalny margines po lewej stronie tekstu mieści się w granicach od 1,5 do 2,5 cm.
Prawy, normalny (jeżeli tak można powiedzieć) margines jest węższy i mieści się w granicach pomiędzy 1,0 - 1,5 cm. Normalny górny margines wynosi 2,0 – 3,5 cm, zaś dolny powinien mieścić się pomiędzy 2,0 – 2,5 cm. Wszelkie odstępstwa od wymienionych powyżej wielkości świadczą o dysproporcji.

Jeżeli analizowany przez nas tekst otacza ramka proporcjonalnych marginesów świadczy, że piszący jest dokładny w każdym swoim działaniu, świadomy związków społecznych, jest opanowany i zorganizowany, posiada zmysł estetyczny. Jeżeli zaś lewy margines jest wyraźnie szerszy od 2,5 cm może to mówić o uciekaniu autora tekstu od przeszłości,  o jego niezależności i rozmachu w działaniach, o sporej energii życiowej, komunikatywności oraz odwadze w stawianiu czoła wszelkim problemom.
Szeroki prawy margines mówi nam natomiast o tym że piszący obawia się o swoją przyszłość, jest nadwrażliwy, powściągliwy i nieśmiały. Gdy wszystkie marginesy są zdecydowanie szerokie z dużym prawdopodobieństwem mamy do czynienia z osobą uzdolniona artystycznie, wrażliwą na barwy i formy, ale też wycofaną, powściągliwą i kładącą duży nacisk na sprawy finansowe.

Gdy margines z lewej strony rozszerza się świadczy to o skłonności piszącego do zapominania o przeszłości, życiu teraźniejszością, optymizmie i spokoju. W przypadku zaś gdy lewy margines zwęża się, świadczyć to może o zmęczeniu wewnętrznym lub depresji spowodowanej przepracowaniem lub pośpiechem. Autor tekstu niestety nie potrafi uwolnić się od przeszłości, jest ostrożny i bardzo oszczędny.
Oszczędność granicząca ze skąpstwem to oprócz braku rozwagi i powściągliwości typowe cech piszących, którzy pozostawiają bardzo wąskie marginesy zarówno po lewej, jak i po prawej stronie. Gdy wszystkie marginesy a więc: lewy, prawy, górny i dolny są bardzo wąskie to mówi nam, ze mamy do czynienia z człowiekiem, który stara się usunąć wszelkie ograniczające go bariery, budzić może przy tym zarówno pozytywne jak i negatywne reakcje otoczenia, na pewno zaś zbyt dużo mówi i jest pozbawiony poczucia estetyki.

W przypadku, gdy lewy margines jest nierówny mamy do czynienia z osobą buntowniczą i lekceważącą ogólnie przyjęte zasady współżycia społecznego. Autor takiego tekstu jest pozbawiony wewnętrznego ładu i równowagi. Nierówny prawy margines świadczy o zmienności nastrojów piszącego, którego czyny i reakcje bywają nieprzewidywalne.

Skromność i niekonwencjonalność oraz szacunek wobec adresata to cechy osób, które pozostawiają zdecydowanie duży margines górny. Jeśli duży jest margines dolny świadczyć to może o braku zainteresowania dla otoczenia, dużej rezerwie do rzeczywistości, idealizmie i powściągliwości. Bardzo mały górny margines mówi o autorze tekstu, że jest on bezpośredni, niekonwencjonalny ale i obojętny oraz nie okazujący szacunku dla bliźnich. Na podstawie niewielkiego dolnego margines natomiast możemy domniemywać o potrzebie kontaktów z otoczeniem, czasami  o skłonności do depresji a także o sentymentalizmie i materializmie.

W rękopisach można spotkać mnóstwo odmian lewych, prawych, górnych i dolnych marginesów, a każda z nich mówi coś o człowieku – autorze pisemnej wypowiedzi. Na różne sposoby odmiany te są interpretowane przez różnych grafologów z różnych szkół grafologicznych. Przedstawiona skrótowo powyżej interpretacja niektórych najczęściej spotykanych rodzajów marginesów, jest jedną z wielu.
Pewne charakterystyczne cechy interpretujące zagospodarowanie przez piszącego przestrzeni czystej kartki papieru są jednak powtarzalne i uniwersalne dla wielu szkół grafologicznych.
Bywają jednak i inne interpretacje np.: francuska grafolog Surany, przewodnicząca Institut National de la Graphologie Scientifque uważała, że lewy margines mówi o stosunku piszącego do matki (brak marginesu to nadmierne przywiązanie i uczucie zdominowania), a prawy o stosunku do ojca i ogólnie do autorytetów.
W jednym większość grafologów  zgadza się, a mianowicie przy analizie tekstów pisanych ręcznie szczególną uwagę zwraca się na lewy margines. Mniejsze znaczenie przywiązuje się do prawego górnego i dolnego marginesu, chociaż nie należy ich lekceważyć. Pewne jest jednak to, że niektórych drobnych dysproporcji w marginesach można nie brać pod uwagę, gdyż idealne  i proporcjonalne marginesy występują niezwykle rzadko.


Podobał Ci się artykuł?
0
głosów
- +

Brak polemik/poparć



Podobne artykuły:


KOMENTARZE


Używając tej strony zgadzasz się na wykorzystywanie plików Cookie.
Dowiedz się więcej.

Używamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki. Z dniem 25.05.2018 wprowadziliśmy też w życie rozporządzenia dotyczące ochrony danych osobowych. Więcej informacji w naszej Polityce Prywatności i Regulaminie.

Zamknij