Jest coś niesamowitego w obcowaniu z majestatem największego twórcy. Każdy odgłos niosący się z tępej ciszy, niczym grzmot, przeszywa nasze myśli i ciało. Niby bardzo dobrze znany, a jakże odmienny. Bliski, a daleki. Tak niepospolicie wyrazisty i srogi. Dopadają nas drgawki, zarówno od wewnątrz jak i z zewnątrz. I znowu cisza...
Wstajemy o 6 rano, przecieramy parę razy oczy ze zdumienia. Za oknami lekka rewolucja. Niczym machnięcie magiczną różdżką, niczym piękny sen... Znowu gdzieś na wschodzie wstało słońce... Robimy śniadanie, ciepłą herbatę, ładujemy plecaki i opuszczamy naszą przytulna chatkę. Na zewnątrz jest 7 stopniowy mróz...
Gdy zobaczyłem Przełęcz pod Chłopkiem z Koprowego Wierchu wiedziałem, że będzie to jeden z moich najbliższych, tatrzańskich planów. Nie wiem czy urzekł mnie Chłopek - skała przypominająca kształtem człowieka, czy świadomość kolosalnych ekspozycji na drodze, a może daszek świata w formie Kazalnicy?
Wrota Chałubińskiego to obszary trochę opustoszałe i często pomijane przez wędrujących turystów w Tatrach Wysokich. Przemieszczając się popularną "ceprostradą" zawsze brakowało mi czasu lub chęci, żeby poznać to wyjątkowe miejsce. Sama nazwa - wrota - mówi nam, że to coś szczególnego!
Góry Świętokrzyskie to najstarsze góry w Polsce, gdzie ponoć zdążają na sabaty czarownice, a obecnie takze i narciarze oraz snowboardziści.
Orla Perć jest najtrudniejszym znakowanym szlakiem w Tatrach. Czas jej przebycia to 7-8 godzin. Trudności techniczne jakie można spotkać na szlaku bardzo często przewyższają umiejętności przeciętnych tatrzańskich turystów. Większą trudność stanowi jednak psychika i strach przed wysokością. Do Orlej Perci trzeba podejść z pokorą!
Dolina Roztoki w zasadniczej fazie jest zalana zbitym lasem świerkowym (wiek wielu świerków dochodzi do 300 lat), promienie padające od słońca do nas nie dochodzą. Dlatego dolina wydaje się być sroga i groźna, a strumyk Roztoki bardzo niepewny.
Na przełęczy Lipnickiej wybieramy czerwony ślad kierujący od razu na Babią Górę. Przypuszczany czas dotarcia na szczyt to 2h 30 minut. Jednakże nie mieliśmy presji czasu, wręcz przeciwnie - płynący czas działał na naszą korzyść.Odcinek ten prowadzi lasem, ewidentnie o tej porze ciemnym. Sceneria raczej z zacnego filmu grozy.
Zakupiliśmy bilety wejścia do Tatrzańskiego Parku narodowego i opieszałym tempem rozpoczęliśmy naszą przechadzkę po dolinie. Prawie cały czas towarzyszy nam Strążyski Potok, płynący to z lewe strony, to znowu z prawej. Poranna pora powoduje, że szlak nie zapełniła się dużą ilością ludzi.
Jest godzina 8.30. Na parkingu opuszczam mój automobil, rozmawiam jeszcze z panem, który od kilkunastu porządnych lat pracuje na parkingu i zmykam w zaciszną włóczęgę w nieznane. Jak gdzieś niedawno przeczytałem: "Samem idzie się żwawiej, jednak w dwoje można dalej dojść".
