W badaniach nad fizjologicznymi aspektami pobudzenia seksualnego kobiet od dekad dominuje jedna technika pomiarowa – fotopletyzmografia pochwy. Jej uprzywilejowana pozycja wynika nie tyle z doskonałości metodologicznej, ile raczej z braku równie dostępnych i jednocześnie użytecznych alternatyw. To narzędzie pozwala uchwycić zmiany zachodzące w obrębie naczyń krwionośnych ścian pochwy, jednak interpretacja uzyskiwanych danych wymaga dużej ostrożności i świadomości jego ograniczeń.