0
głosów
- +

Choroba Duhringa

Autor:

Aktualizacja: 25.05.2016


Kategoria: Zdrowie / Medycyna


Artykuł
  • 0 głosów dodatnich
  • 0 głosów ujemnych
  • 560 razy czytane
  • 0 przedrukowany
  • 0 Polemik/Poparć <span class="normal">Odpowiadanie na artykuł</span>
  • Licencja: CC <span class="normal">Zezwala się na kopiowanie, dystrybucję, wyświetlanie i użytkowanie dzieła i wszelkich jego pochodnych pod warunkiem umieszczenia informacji o tw&oacute;rcy.</span>
Dostęp bezpłatny <span class="normal">Dostęp do treści jest bezpłatny.<br/> Inne pola eksploatacji mogą być zastrzeżone sprawdź <b>licencję</b>, żeby dowiedzieć się więcej</span>
 

Rzadkie a właściwie jedyne swoiste zmiany przebiegu celiaki -> choroba Duhringa = opryszczkowate zapalenie skóry.


Jest to zespół skórno jelitowy ponieważ zmianom na skórze towarzyszą mniej lub bardziej nasilone zmiany w jelitach (typowe dla choroby trzewnej). Dermatologia klasyfikuje chorobę Duhringa jako autoimmunologiczną chorobę pęcherzową, gdzie powstają pęcherze podnaskórkowe. Naskórek na całej grubości oddziela się od skóry właściwej tworząc wykwity typu pęcherze albo pęcherzyki. Jest to jedyna choroba pęcherzowa autoimmunologiczna podnaskórkowa, która nie ma autoprzeciwciał skierowanych przeciwko elementom granicy skórno - naskórkowej. Sam mechanizm oddzielania się naskórka nie jest dokładnie poznany. 

 

Elementy wspólne dla choroby Duhringa i celiakii:
- te same warianty antygenów HLA
- częściowo te same zjawiska immunologiczne, takie jak przeciwciała klasie IgM przeciwko endomysium mięśni gładkich, gliadynie i transglutaminazie tkankowej
- zwiększone ryzyko chorób jelit oraz skłonność do współwystępowania innych chorób autoimmunologicznych. 

 

Dopiero w 1997 roku, jednoznacznie potwierdzono, że celiakia i choroba Duhringa to są dwa obrazy kliniczne tej samej choroby. Mają wspólne podłoże genetyczne i mechanizmy immunologiczne.
W 2003 roku została odkryta pierwsza różnica między tymi chorobami. Oprócz transglutaminazy tkankowej stwierdzono specyficzny wariant występujący wyłącznie w skórze, tak zwana transglutaminaza naskórkowa.
Wszyscy pacjenci z chorobą Duhringa mają jednocześnie zmiany w jelitach i chorobę trzewną. Jednak nie każdy z celiakią będzie miał zmiany skórne. Na 100 pacjentów z celiakia przypada 1 pacjent z chorobą Duhringa. 

 

Obraz kliniczny jest w miarę charakterystyczny, ale nakłada się obrazem klinicznym na wiele innych chorób skórnych. Wykwity są wielopostaciowe, występuje rumień, grudki, pęcherzyki, rzadko duże pęcherze lub bąble pokrzywkowe. W dermatologii występują określone pojęcia odpowiadające zmianom elementarnym na skórze, na które można rozłożyć wszystkie jednostki chorobowe. Dzielimy je na wykwity pierwotne (takie które powstają na skórze niezmienionej) i wykwity wtórne (powstają w wyniku ewolucji tych wykwitów pierwotnych). Rodzajów wykwitów jest łącznie około 20. Ja się skupię na wykwitach, które dotyczą choroby Duhringa.

 

Rumień jest formą plamy, a plama z definicji jest to zmiana zabarwienia skóry, nie wyczuwalna dotykiem.
Bąble pokrzywkowe są to wykwity, które bez śladu ustępują w ciągu 24 godzin.
Grudka jest to wykwit do wielkości jednego centymetra, który nie znika w ciągu pierwszej doby. Utrzymuje się dłużej, ale znika samodzielnie bez blizny.
Guzki wyglądają identycznie jak grudki, ale nie mają tendencji do ustępowania lub po ustąpieniu pozostawiają blizny.
Pęcherze i pęcherzyki. Zmiany do pół centymetra to są pęcherzyki, powyżej to już pęcherze. Wykwity wypełnione treścią płynną, w przypadku pęcherzyków, są to wykwity wypełnione treścią surowiczą (potocznie pacjenci mówią, że wypełnione wodą). W przeciwieństwie do krost, które są pęcherzykami wypełnionymi ropą. Pęcherze są wykwitami większymi, które w zależności od tego, gdzie dochodzi do odwarstwienia naskórka, dzielimy na śródnaskórkowe i podnaskórkowe. W przypadku choroby Duhringa są to pęcherze podnaskórkowe. Wykwity wtórne w chorobie Duhringa związane są z nadzwyczaj nasilonym uczuciem świądu. Wiąże się to z drapaniem, a to powoduje powstanie wykwitów wtórnych -> ubytki naskórka = nadżerki (najczęściej w miejscu zdrapanych pęcherzyków). Większe ubytki spowodowane drapaniem paznokciami określamy jako przeczosy. Należy odróżniać nadżerki czyli ubytki wyłącznie naskórka regenerujące się całkowicie bez blizny, od ubytków głębszych (sięgających skóry właściwej, które zawsze pozostawiają blizny). 


Podobał Ci się artykuł?
0
głosów
- +

Brak polemik/poparć



Podobne artykuły:


KOMENTARZE


System komentarzy dostarcza Disqus

Używając tej strony zgadzasz się na wykorzystywanie plików Cookie.Dowiedz się więcej.

Używamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki. Więcej informacji w naszej polityce prywatności.

Zamknij