No cóż, na koncerty metalowe przychodzą różni ludzie, niekoniecznie znający temat (jak w przypadku Samaela) i niestety piszą potem dziwne rzeczy... Tak się akurat składa, że Samael i Noctiferia mają tyle wspólnego z death metalem co Połomski albo Wądraczkowa. Chyba z braku wiedzy pominęłaś, droga Ewo, prawie całkowicie dwie legendy krajowej muzyki metalowej, obie istniejące od 1989 roku. Zdaję sobie sprawę, że fani obecnego wizerunku Samaela wcale nie muszą znać krajowych zespołów, ani też znać się na muzyce metalowej, ale mimo wszystko, chcę co nieco sprostować. Po pierwsze, Cryptic Tales gra obecnie black metal, Pandemonium natomiast, jako jedyna kapela z tego setu, uprawia death metal z naleciałościami black'u. Słoweńcy z Noctiferii, tak opiewani w tej relacji, grają raczej industrial core, zahaczający o metal, a że pasuje to do obecnego wizerunku i muzyki Samael'a, to już inna kwestia. Sam Samael odbiega obecnie dalece od stylistyki metalowej pławiąc się w samplach, a wystarczy wspomnieć pierwsze płyty zespołu, nagrywane w konwencji black metalu. Nie dziwi mnie fakt, że na koncert przyszli sami starzy metalowcy, bo przyszli z sentymentu do płyt, które w dalszym ciągu rezydują w ich odtwarzaczach, a nie koniecznie są to krążki podpisane "Solar Soul" tudzież "Above". Raczej są to "Worship Him" czy też mniej ekstremalny "Eternal". Poza tym starzy fani Samaela na pewno nie mają po 20 lat, a raczej jeszcze dekadę więcej i ich tak praktycznie nie było na tym koncercie. A panienki, które licznie przyszły ze swoimi metalowcami, co mogły powiedzieć o Piotrku Kopko, skoro nawet nie znały nazwy jego zespołu? Tylko tyle, że łysieje, cóż by innego... A, że w końcu usłyszały kilka bitów tehno spomiędzy gitarowych riffów Samaela, to i poleciały pod scenę uradowane czymś, co w końcu je zaciekawiło. I taka jest smutna prawda o legendzie światowego metalu i jej dzisiejszych fanach a raczej fankach...
Pozdrawiam
Stary fan Samaela

Szanowna Pani Redaktor! Pani tekst wprost emanuje niewiedzą w temacie metalu i obyczajów fanów tejże muzyki. Miałam przyjemność być na tym koncercie, więc wiem, co mówię. Już na wstępie zabija zdanie: „Fani death metalu wreszcie doczekali się koncertu Samaela.” Nie sądzę, by fani death metalu czekali na ten koncert. Nie sądzę też, by czekali na niego starzy fani Samuela, których w LochNess zabrakło. Przez lata muzyka Samaela tak bardzo się zmieniła, że dzisiejsza publiczność tego zespołu – co było widać właśnie na tym koncercie – to dyskotekowe damy, do których pewnie Szanowna Pani Redaktor się zalicza. Zresztą skoro ubolewa, że na koncercie zabrakło młodzieży, a 20-kilku latków uważa za „starych fanów”, to ja mogę tylko dodać, że mam 30 i poszłam na ten koncert przede wszystkim dla polskich supportów. O których Szanowna Pani Redaktor nie napisała nic konkretnego, bo najwidoczniej tych kultowych (w pewnych kręgach) zespołów nie zna. Jak zaczynały działać, pewnie chodziła do przedszkola. No i jeszcze zagrała Noctiferia – gniot grający typową, skoczną, jakimś cudem bardzo dzisiaj popularną muzykę… dla nastolatków właśnie! Wiem, że ludziom się podobało, ale obawiam się, że nie jest to muzyka najwyższych lotów. No i słówko o Samaelu. Opis Szanownej Pani Redaktor występu gwiazdy wieczoru także jest bardzo ubogi. Jeśli już nie potrafiła napisać o muzyce, można było opowiedzieć o zachowaniu naszych „czterdziestolatków”, grze świateł, inwazji sampli, czymkolwiek jeszcze… No nic, mam nadzieję, że Szanowna Pani Redaktor podedukuje się z metalu, dowie się, czym się różni death od black, posłucha pierwszych płyt zespołów grających na tym koncercie i dopiero wtedy ośmieli się wyrażać swoje opinie… Ps. W relacji jest też mowa o Radiu Bez Kitu. Moja uwaga - w ostatnim czasie zniknęły z jego anteny audycje grające metal (Misterium Dźwięku i Słowa, Kombinat).