Monitoring megapikselowy w praktyce

Katarzyna G. 03.10.2008, czytano 1,103 razy, pobrano kod HTML 0 razy, komentarzy 0.

Monitoring IP ma tylu zwolenników co przeciwników. Wynika to z wielu powodów. Należą do nich: cena, wymagania co do medium transmisyjnego, jakość obrazu, mobilność, możliwość budowania systemów rozproszonych, stabilność działania itd.

Żeby zniwelować różnice między oboma typami monitoringu, można zastosować obecne na rynku kamery IP z wbudowanym rejestratorem lub rejestratory z funkcjami sieciowymi bardziej rozbudowanymi niż niektóre kamery IP. Takie wzajemne uzupełnianie się powoduje, że zarówno systemy bazujące na kamerach analogowych i DVR-ach, jak i te oparte o IP mogą w wielu przypadkach działać zamiennie, zależnie od upodobań inwestora.



Jest jednak jedna funkcja, która nie pojawi się nigdy w systemach opartych o kamery analogowe i rejestratory DVR. Jest to wyższa rozdzielczość rejestrowanego obrazu. Ograniczeniem jest system telewizji analogowej (PAL, NTSC), którego rozdzielczość wynosi 720 x 576. Oznacza to, że jest to maksymalna liczba punktów składających się na obraz.
W technice cyfrowej takich ograniczeń nie ma. Każdy rozmiar obrazu jest możliwy, o ile kamera go obsługuje. W ten sposób zarejestrować można obraz o rozmiarach zależnych jedynie od parametrów kamery.

Mniejsza liczba kamer ma wiele zalet. Przede wszystkim obniża koszty i czas instalacji oraz konserwacji. Ponadto w większości przypadków do kamer należy dokupić obiektyw, obudowę i uchwyt. Kolejnym argumentem ekonomicznym jest zajmowanie kanałów. W systemach cyfrowych kanałem jest pojedyncze urządzenie bez względu na jego rodzaj. Oczywiście obsługa mniejszej liczby kamer od strony operatora jest znacznie prostsza.

Podobał Ci się ten artykuł? Oceń na TAK lub NIE.       0