Artelis - Amniotomia, czyli sztuczne przebicie błon płodowych - Abete

Amniotomia, czyli sztuczne przebicie błon płodowych

Abete 16.12.2011, czytano 528 razy, pobrano kod HTML 1 razy, komentarzy 0.

Amniotomię stosuje się na salach porodowych w celu przyspieszenia akcji skurczowej. Polega ona na przebiciu pęcherza płodowego, co wyzwala rzut hormonów stymulujących szyjkę macicy do rozwierania się. Często jest to zabieg uzasadniony medycznie, ale zdarza się, że czasem wykonywany jest rutynowo.

Wpływ przebicia błon płodowych na postęp porodu związany jest ze stymulacją wydzielania prostaglandyn, hormonów, które wpływają na szybsze rozwieranie się szyki macicy. Zabieg prowadzi do wystąpienia bardzo mocnych skurczów, które mogą wywołać poród lub znacznie przyśpieszyć jego akcję. Dlatego czasem stosuje się amniotomię w przypadku ciąży przenoszonej, przy braku jakichkolwiek zwiastunów rozwiązania. Warunkiem jej przeprowadzenia jest rozwarcie szyjki macicy na minimum 2–3 cm i wykazanie w badaniu niskiego usadowienia główki dziecka w kanale rodnym. Zabieg wykonuje lekarz lub położna, wprowadzając do pochwy ostre narzędzie, którym delikatnie nakłuwa uwidoczniony we wziernikach pęcherz płodowy. Zdarza się, że pęka on w trakcie rutynowego badania pod wpływem ucisku palców, które kontrolują usadowienie główki dziecka.

Zdarza się, że personel wykonuje amniotomię po to, by przyśpieszyć czynność skurczową. W takim przypadku zabieg okazuje się niepotrzebną medykalizacją. Dlatego decyzję na ten temat lekarz powinien podejmować razem z rodzącą, w tym, jak w każdym innym przypadku zabiegowej interwencji na sali porodowej, personel nie może nic wykonać bez zgody przyszłej matki. Masz prawo wiedzieć, co będzie działo się z tobą i twoim dzieckiem, jakie są do tego wskazania i jakie zagrożenia. Po wykonaniu amniotomii poród powinien ukończyć się w ciągu najbliższych 12 godzin, jeśli minie doba należy rozwiązać ciążę droga cięcia cesarskiego. W 18. godzinie od przebicia pęcherza podaje się antybiotyki, bowiem wzrasta ryzyko infekcji.

Przebicie pęcherza płodowego prowadzi do wystąpienia bardzo silnych skurczów, które charakteryzują się wysokim dyskomfortem tak dla matki, jak i dla dziecka. Najkorzystniej jest pozwolić, aby wody same odeszły. Jeśli koniecznie trzeba zabieg wykonać, powinien być podyktowany ścisłym wskazaniem medycznym i najlepiej między I a II okresem porodu. Wówczas płyn owodniowy amortyzuje ciśnienie napierające na główkę dziecka. Amniotomia zawsze stwarza ryzyko infekcji wstępującej oraz wypadnięcia drobnej części ciała dziecka jak rączki, nóżki czy pępowiny. Zwiększa też odczuwalną bolesność skurczy, ma wpływ na dalszą medykalizację porodu, a także przybliża konieczność wykonania cięcia cesarskiego.

Można jej jednak uniknąć. Samą akcję porodową, jeśli jesteś już po terminie, a skurcze się nie zaczęły, może stymulować seks w ciąży, ponieważ płyn nasienny zawiera substancje pobudzające rozwieranie szyjki macicy. Jeśli po przyjeździe do szpitala skurcze ustaną – nie przejmuj się. To normalna reakcja organizmu związana ze stresem w ciąży zwana „efektem izby przyjęć”, którą wywołuje nowe otoczenie. Musisz się uspokoić i rozluźnić. Kiedy skurcze powrócą staraj się często zmieniać pozycję, obierając te najwygodniejsze i pamiętaj o dostosowaniu oddechu do ich siły i częstości. Pij i jedz, by zaspokajać swoje potrzeby energetyczne, staraj się maksymalnie zrelaksować w przerwach międzyskurczowych. Dostosuj otoczenie do swoich potrzeb – odpowiednie światło, temperatura, towarzyszące osoby. Możesz także stymulować brodawki, żeby pobudzić produkcję oksytocyny, która przyspiesza regularną akcje skurczową. Pamiętaj o tym, że ostatecznie ty decydujesz, jak bardzo naturalny chcesz mieć poród.