Artelis - Kiełki i nasze zdrowie - Mirosław Mazur

Kiełki i nasze zdrowie

Mirosław Mazur 14.04.2010, czytano 1,271 razy, pobrano kod HTML 3 razy, komentarzy 0.

Cenne właściwości kiełków, potwierdzone w najnowocześniejszych współczesnych laboratoriach, znane były już przed wiekami. W Chinach umiejętność kiełkowania nasion i zwyczaj spożywania ich na surowo znane są od paru tysięcy lat.

Kiełki jadali Indianie z Ameryki Północnej i Środkowej. W XVII wieku podawano je na statkach, aby podczas długich rejsów zabezpieczyć się przed awitaminozą. Kilka lat temu kiełki znalazły zastosowanie w kuchni wielu krajów europejskich i oczywiście także polskiej. Kuchnia rodzima obfituje w różne mięsiwa oraz ciężkie sosy dlatego kiełki są pewnym urozmaiceniem do sałatek wzbogacając je w dodatkowy składnik witaminowy. Kiełki są bardzo ważnym składnikiem diety wegetariańskiej dlatego są nieodzowne w każdej niemal kuchni.

Do kiełkowania nadają się prawie wszystkie ziarna, np. pszenicy, owsa, lucerny, rzodkiewki, rzeżuchy, soczewicy, soi, fasoli mung, słonecznika, kapusty białej i czerwonej, cieciorki, sezamu. Jeśli kiełkujemy małe ziarna, pokrywamy nimi całe dno słoika lub naczynia do kiełkowania, średnie powinny zajmować około jedną trzecią powierzchni, a duże jedną czwartą. Im większe są ziarna, tym okres wstępnego moczenia powinien być dłuższy (małe 4-6 godzin, średnie 8-10, a duże 12-24 godziny). Kiełki rozmaitych roślin różnią się wartością odżywczą. Kiełki są bogate w łatwo przyswajalne przez nasz organizm witaminy, przede wszystkim z grupy B, a także A, E, C, H, nienasycone kwasy tłuszczowe, magnez, potas, żelazo, cynk, selen (sojowe także w fosfor i wapń) są także ważnym źródłem błonnika i przede wszystkim białka w 100 g kiełków jest go więcej niż w 100gmięsa. Jak widać kiełki ze względu na swoją zwarość witaminową są zdrowe i pożywne. Nie mają przy tym dużo kalorii, nadają się z powodzeniem do stosowania przy dietach odchudzających.

Jak hodować?

Kiełkować można niemal wszystkie nasiona, ale najczęściej wykorzystuje się fasolę, soję, rzodkiewkę, soczewicę, słonecznik, gorczycę, rzeżuchę, groch i rozmaite zboża. Wszystkie nasiona wymagają wstępnego moczenia w wodzie. Najprościej hodować kiełki w specjalnych wielopoziomowych naczyniach lub w szerokim słoju. Hodowla wymaga dość ciepłego i raczej zacienionego miejsca. Dopiero godzinę przed użyciem wystawiamy kiełki na ostre światło, aby wytworzył się chlorofil. Gotowe kiełki można przechowywać w lodówce (w zamkniętym naczyniu) ok. 4 dni. Kiełki można dodawać do wypieków, sałatek, past, zmiksowane także do deserów i napojów (np. z jogurtu) lub po prostu kłaść na kanapkach. Najwartościowsze są świeże kiełki.

Jak powinniśmy spożywać kiełki?

Nie wszyscy lubią smak kiełków, niektórzy zaś narzekają na dolegliwości trawienne po ich spożyciu. Może to oznaczać, że organizm musi powoli przywyknąć do tego „innego” pożywienia. Należy wtedy zacząć od łyżeczki kiełków dziennie, stopniowo osiągając normę 4 krotnie wyższą. Kiełki roślin strączkowych grochu, fasoli, soi, soczewicy ze względu na rozwijającą się na wierzchu mikroflorę, należy przed spożyciem wrzucić na parę minut do wrzątku. Podkiełkowane nasiona zbóż można około 15 do 20 minut gotować na parze, a przed podaniem usunąć łuski. Będą wtedy smaczniejsze i lekko strawne.