Oblicze lęku i miłości

Danuta Wachowska 31.01.2010, czytano 1,090 razy, pobrano kod HTML 3 razy, komentarzy 1.

Miłość jest uwolnieniem od lęku. To wszechogarniajace pole światła, które łączy wszystkich ludzi i wszelkie stworzenie. Nie bójmy się miłości, gdyż strach przyciąga, to czego nie chcemy. A przecież każdy chce kochać i być kochanym, nie tylko przez partnera.

 

Oblicze lęku i miłości

 

Miłość jest tak naprawdę puszczeniem lęku, odejściem od niego. Te dwa skrajne położenia tego uczucia, są tym samym zjawiskiem. Miłość jest na jednym biegunie a lęk na drugim.

 

Jeśli jest lęk - to brakuje miłości.

Jeśli jest  miłość - to nie ma lęku.

 

Lęk jest brakiem miłości. Jeśli go zostawimy, to będziemy podążać w kierunku miłości poprzez, coraz większą jej intensywność. Lęk jest totalnym brakiem wszystkiego i dlatego człowiek taki czuje się zagubiony. Podobnie jak zagubione w tłumie rodzicom dziecko. Płacze i czuje ogromny lęk. Boi się ruszyć z miejsca w które weszło.

 

Bezradność jest typowym zjawiskiem człowieka w lęku. Taki człowiek nie wie co robić, gdyż boi się wszystkiego. Zazwyczaj w dużym lęku nie robi nic, gdyż każda czynność jest nie do pokonania. Jest niepewny najdrobniejszej rzeczy, którą mógłby dobrze zrobić.

 

Miłość jest pewnością i wiarą, że wszystko jest możliwe do osiągnięcia. Nie ma żadnych blokad ani stresów. Życie jest łatwe i płynie jak woda spokojnie z prądem rzeki. Wszystko układa się i pasuje jak układanka puzzli. Lęk to płyniecie pod prąd rzeki.  Stąd spiętrzenia i ciągłe przeszkody.

 

Miłość łączy nie tylko kochanków, lecz wiele istnień o tych samych uczuciach.

Lęk rozdziela jak rozrzucone po stole puzzle. Tworzy bariery między ludźmi. Człowiek w lęku ucieka w samotność i broni się przed jednoczeniem.

 

Obecny świat jest nagromadzeniem lęku. Wiele ludzi się izoluje od innych, od swoich rodzin i przyjaciół. Następuje z jednej strony coraz większy rozpad rodzin, spółek i przyjaciół. A z drugiej strony  powstają autentyczne grupy kochających się ludzi, chętnych pomagać w każdej potrzebie.

 

Lęk zamyka w skorupie ego, izoluje i tworzy ból  samotności.

Miłość otwiera  na świat,  łączy i jest zawsze chętna do współpracy. Miłość to dawanie siebie i dzielenie się swoimi osiągnięciami.

 

Każdy może dać jedynie to, co sam posiada. Człowiek lęku daje innym ból, gdyż sam jest pełny bólu. Rozdaje co ma.

Człowiek  pełny miłości rozdaje miłość i radość, gdyż jest nią wypełniony po brzegi i jeszcze więcej. Emanuje dobrocią wokół siebie, która uzdrawia i czyni dzikie, drapieżne zwierzęta potulne.

 

Nikt nie może dać tego, czego nie posiada. Natomiast daje to, co ma. Lęk nie może dać miłości, gdyż jej nie ma! Daje atak, osądy i strach.

 

Tak łatwo jest rozpoznać uczucia w ludziach, po tym, co od nich otrzymujemy.

 

Wina, tworzy lęk. Człowiek, który się lęka, ma zawsze duże poczucie winy. Z czasem musi to uporządkować, gdyż nie zniesie rodzącego się bólu w nim. Porządkowanie systemu myślowego swojej własnej winy, jest procesem przebaczania. To oczyszczenie religijne, które ma doprowadzić do świętości, jaką jest miłość.  Miłość, to życie bez winy i potępiania siebie oraz osądzania innych. W miłości wszystko jest DOBRE, gdyż miłość to światło. Bóg jest Światłością Świata i jest samą Dobrocią.

 

Aby mogło powstać światło, muszą być połączone dwa przeciwstawne bieguny (+) i (-); dobro i zło. W takim połączeniu znikają wszystkie osądy, wina i kara. Wszystko jest dobre, gdyż służy uniwersalnemu celowi. W  świetle nie ma miejsca na zło, gdyż światło jest zawsze dobre.

 

W miłości nie widzi się przeszłości ani nie osądza teraźniejszości. Jest natomiast radość i spełnienie pragnień.

 

Czy tak wiele trzeba aby być szczęśliwym człowiekiem?

Wystarczy puścić lęk, który jest nierzeczywisty i wejść w niego a nie omijać z boku. Podobnie jest z ciemnością, która nie jest rzeczywista i nie istnieje. To brak światła dnia.

Światło jest miłością, która rozpuszcza lęk ( ciemność)  i rozprzestrzenia się wokół, jak światło Słońca.

 

Podążajmy ku światłu, gdyż jesteśmy w swojej pierwotnej naturze świetlistą istotą, stworzoną przez Boga a nie ciemną formą lęku.

Trzymanie się przeszłości ( wina i kara), tworzy czas liniowy i cały system żalu. Miłość natomiast jest teraźniejszością w czasie wertykalnym. Znika przeszłość a przyszłość projektowana jest w świetle wiary, gdyż przyczyna skutków jest świetlista. W ten sposób tworzy się świetlana przyszłość.

Takiego pięknego życia, życzę wszystkim ludziom świata. Bądźmy jednością, połączeni w świetle Boga.

 

 

Podobał Ci się ten artykuł? Oceń na TAK lub NIE.       2  

Artykuł został przedrukowany na następujących stronach:

http://takchcezyc.pl    http://www.8segment.pl