» Wyszukiwarka» Kategorie
» Multiprofile
|
» Kategoria: Duchowe Drogi / Ezoteryka
0
Duchy potrafią kłamaćMirosław Rynkowski 15.01.2010, czytano 1,295 razy, pobrano kod HTML 1 razy, komentarzy 1.
Zjawy pojawiające się nagle. Upiorne postacie budzące strach i przerażenie to nie tylko fabuła filmu fantazy, lecz rzeczywistość, która przypomina o swojej inności, gdy zobaczymy ducha. Ponoć są wszędzie. Jedne niegroźne przyczajone chowają się po kątach wówczas nazywane duchami pokątnymi żyją sobie w zaciszu domowych piwnic i ciemnych zakamarków. Bardzo często są one mylone z duchami pokutnymi, które przebywają na ziemi pokutując za grzechy. Jest to dla mnie trochę niejasne, ponieważ według tradycyjnych przekazów za grzechy pokutuje się gdzie indziej, ale najwidoczniej niektórym ezoterykom nie przeszkadza ten fakt w pisaniu swoich domysłów na ich temat. Ostatnio dowiedziałem się nawet, że duchy kłamią i byłbym skłonny przyznać rację gdyby nie jeden szczegół. Duch mógłby kłamać gdyby był inteligentny, co jednak jest raczej niemożliwe, jeżeli choć przez chwile się nad tym zastanowimy. Gdyby był inteligentny a co za tym idzie obdarzony rozumem wówczas duch traci bardzo dużo na swojej groteskowej wartości. Staje się wówczas partnerem życiowym człowieka a nie upiorną postacią. Tylko jak dochodzi do porozumienia pomiędzy żyjącym człowiekiem i jego rozumnym działaniem a duchem, który jest również z ciałem związany na stałe, lecz również posiada inteligencję? Tylko czy duch i dusza to jedno i to samo, bo jeżeli tak nie jest to znaczy, że tych inteligentnych istot w ciele ludzkim jest więcej niż jedna. Powszechnie uważa się, że duch to dusza osoby zmarłej, która z jakiś powodów nie odeszła z tego świata i wybrała pobyt tutaj w naszym wymiarze. Dokonała wyboru, co oznacza, że posługiwała się kalkulacją, co jest przejawem rozumowania a tym samym i inteligencji. Innym przejawem rozumnego działania jest przybywanie (nie napisałem, że przychodzenie, bo nie wiem czy duch potrafi chodzić) na wezwanie osoby, która przeprowadza seans spirytystyczny znany jako wywoływanie duchów. Inny przykład inteligencji duchów to pomoc osobom żyjącym. Ostrzeganie ich przed kłopotami a w niektórych przypadkach również podpowiadanie jak powinni swoje problemy rozwiązać. Czyż nie jest to przejaw inteligencji ducha? Powiem więcej. Jest to przykład przewidywania przyszłości, ponieważ jeśli duch może nas ostrzec przed wypadkiem samochodowym, który ma się wydarzyć za parę dni to najwidoczniej wie wcześniej, co się ma wydarzyć. Jest to bardzo zastanawiające, ponieważ wygląda to tak jakby przyszłość była wcześniej ustalona. Obecnie dzięki Transkomunikacji porozumiewać się możemy z duszami, które żyją w innym świecie czekając na następną szansę wcielenia się ponownie w ciało ludzkie. Dowodzi to jednak, że dusze swój rozum mają i chcą z nami nawiązywać kontakt tak samo jak my z nimi. Pozostaje jednak pytanie, co to jest duch i czy rzeczywiście potrafi kłamać, bo jeśli taka jest możliwość to znaczy, że mózg ludzki jest tylko odpowiedzialny za poprawne funkcjonowanie naszego organizmu tak jak jednostka centralna w komputerze. Inteligencja znajduje się gdzie indziej i nie jest uzależniona od ilości zwojów mózgowych.
Mirosław Rynkowski
Podobał Ci się ten artykuł? Oceń na TAK lub NIE.
|
|
Liczba komentarzy: 1
Dla ludzkich oczu jest on niewidzialny, podobnie jak Bóg. Biblia wyjaśnia, że „Bóg jest Duchem” (Jana 4:24). Diabeł również jest istotą duchową. Ale w przeciwieństwie do Stwórcy miał kiedyś początek.
Na długo przed stworzeniem człowieka Bóg powołał do życia mnóstwo istot duchowych (Hioba 38:4, 7). W Biblii nazwano je aniołami (Hebrajczyków 1:13, 14). Wszystkie były doskonałe — ani jedna nie była „diabłem”, żadna nie miała złych cech. Skąd się zatem wziął Diabeł? Grecki odpowiednik tego określenia znaczy „oszczerca” i odnosi się do kogoś, kto opowiada o innych złośliwe kłamstwa. A hebrajskie słowo, od którego pochodzi wyraz „Szatan”, znaczy „przeciwnik”. Człowiek uczciwy staje się złodziejem, gdy coś ukradnie, i podobnie jeden z doskonałych duchowych synów Bożych, gdy uległ swoim niewłaściwym pragnieniom, stał się Szatanem Diabłem. Biblia wyjaśnia, jak dochodzi do takiego zepsucia: „Każdy jest doświadczany, gdy go pociąga i nęci jego własne pragnienie. Potem pragnienie, gdy stanie się płodne, rodzi grzech; z kolei grzech, gdy zostanie popełniony, wydaje śmierć” (Jakuba 1:14, 15
I właśnie coś takiego się wydarzyło. Pewien anioł przyglądał się, jak Bóg stwarza pierwszą parę ludzką, Adama i Ewę. Wiedział, że Jehowa polecił im napełnić ziemię prawymi ludźmi, którzy będą oddawali cześć swemu Stwórcy (Rodzaju 1:28). Dostrzegł w tym szansę dla siebie: to on mógłby być darzony szacunkiem i chwałą. Powodowany chciwością zapragnął tego, co należy się wyłącznie Stwórcy — chciał, by to jego otaczano czcią. Zamiast niezwłocznie odrzucić takie niestosowne pragnienie, ten duchowy syn Boży pielęgnował je, aż doprowadziło go do kłamstwa i buntu. Prześledźmy rozwój wypadków.
Posługując się wężem, zbuntowany anioł zapytał pierwszą kobietę, Ewę: „Czy Bóg rzeczywiście powiedział, iż nie z każdego drzewa ogrodu wolno wam jeść?” Kiedy Ewa przytoczyła treść Bożego nakazu i wyjaśniła, jaka kara grozi za nieposłuszeństwo, wąż oświadczył: „Z całą pewnością nie umrzecie. Gdyż Bóg wie, że w tym samym dniu, w którym z niego [z drzewa w środku ogrodu] zjecie, wasze oczy na pewno się otworzą i na pewno staniecie się podobni do Boga, będziecie znali dobro i zło” (Rodzaju 3:1-5). W ten sposób oskarżył Boga, że nie powiedział Adamowi i Ewie prawdy. Po zjedzeniu owocu Ewa miała się rzekomo stać taka jak Bóg — miała zdobyć prawo do decydowania o tym, co jest dobre, a co złe. Było to pierwsze kłamstwo w historii wszechświata, a wypowiadając je, ów anioł stał się oszczercą oraz wrogiem Boga. Biblia utożsamia tego przeciwnika z „pradawnym wężem, zwanym Diabłem i Szatanem” (Objawienie 12:9).
Bądźcie czujni”
Kłamstwo spełniło swój cel. W Biblii czytamy: „Niewiasta zatem zobaczyła, że drzewo to jest dobre, by mieć z niego pokarm, i że jest czymś upragnionym dla oczu — tak, to drzewo miało ponętny wygląd. Wzięła więc jego owoc i zaczęła jeść. Potem dała też trochę swemu mężowi, gdy był z nią, i on go jadł” (Rodzaju 3:6). Ewa uwierzyła Szatanowi i wypowiedziała Bogu posłuszeństwo. Do złamania Boskiego zakazu nakłoniła również Adama. W ten sposób Diabłu udało się skierować pierwszą parę ludzką na drogę buntu przeciwko Bogu. Od tamtej pory zakulisowo wywiera wpływ na poczynania ludzi. Do czego dąży? Chciałby, żeby wszyscy ludzie odwrócili się od prawdziwego Boga, a cześć oddawali właśnie jemu (Mateusza 4:8, 9). Słusznie więc Pismo Święte ostrzega: „Zachowujcie trzeźwość umysłu, bądźcie czujni. Wasz wróg, Diabeł, krąży jak ryczący lew, starając się kogoś pożreć” (1 Piotra 5:8).
Lew
Biblia przedstawia Diabła jako rzeczywistą osobę duchową — anioła, który stał się zdeprawowany i bardzo niebezpieczny. Podstawowym warunkiem zachowania czujności jest uświadomienie sobie, że on naprawdę istnieje. Ale trzeźwość umysłu i czujność wymagają czegoś więcej. Równie ważne jest zdawanie sobie sprawy z „zamysłów” Szatana i znajomość metod, jakimi zwodzi ludzi (2 Koryntian 2:11). Co więc knuje Diabeł? I jak możemy się mu przeciwstawić?
Diabeł wykorzystuje naturalne potrzeby człowieka
Diabeł obserwuje ludzi od chwili ich stworzenia. Zna naturę człowieka — jego potrzeby, zainteresowania i pragnienia. Doskonale wie, że mamy potrzeby duchowe, i przebiegle to wykorzystuje. W jaki sposób? Podsuwając fałszywe nauki religijne (Jana 8:44). Wiele z nich przeczy sobie nawzajem i zaciemnia prawdę o Bogu. Jak sądzisz, czyim celom to służy? Jeśli nauki są ze sobą sprzeczne, to nie mogą być wszystkie prawdziwe. Czy nie słuszny jest zatem pogląd, że wiele dogmatów religijnych służy Szatanowi do wprowadzania ludzi w błąd? Biblia wprost nazywa go „bogiem tego systemu rzeczy”, zaślepiającym ludzkie umysły (2 Koryntian 4:4).