Myślenie magiczne we współczesnym świecie

Ewa Łyżkowska 27.10.2009, czytano 1,961 razy, pobrano kod HTML 0 razy, komentarzy 1.

Chociaż żyjemy w czasach, w których o myśleniu magicznym niewielu myśli, a znajdą się tacy, którzy na samo wspomnienie o magii popuka się w czoło, to jednak w naszej kulturze i obyczajach wciąż można znaleźć ślady prastarych przesądów i wiary w znaki.

 

Chociaż żyjemy w czasach, w których o myśleniu magicznym niewielu myśli, a znajdą się tacy, którzy na samo wspomnienie o magii popuka się w czoło, to jednak w naszej kulturze i obyczajach wciąż można znaleźć ślady prastarych przesądów i wiary w znaki.  Oczywiście w mocno zredukowanej wersji, ale jednak. I nie mam tutaj na myśli popularności, jaką cieszą się wróżki, astrolodzy czy tarociści, ale to, z czym spotykamy się znacznie częściej, niż nam się zdaje. Można zaryzykować stwierdzenie, że umysłowość współczesnego człowieka nadal genetycznie niejako jest przepełniona chęcią zaczarowania otaczającego go świata.

Chyba każdy z nas miał, lub ma przedmiot, którego posiadanie przy sobie ma przynieść szczęście. Podczas egzaminu, ważnej rozmowy, czy tak po prostu na powodzenie w życiu. Łuski wigilijnego karpia w portfelu, czterolistna kończyna znaleziona gdzieś na łące, podkowa wisząca nad drzwiami. Wszystko to pozostałości po czasach, w których człowiek nie mogąc zrozumieć otaczającego go świata, próbował zakląć przyrodę i los. Dzisiaj mamy naukę, dawno dawno temu człowiekowi za wiedzę musiała wystarczyć magia, a raczej wiara w jej moc.

Dzisiaj człowiek wie o świecie dużo więcej. Nauka potrafi odpowiedzieć na pytania, które kiedyś wymykały się nawet rozumowym przypuszczeniom. Żyjemy w czasach, w których zdawałoby się, że nie ma miejsca na nieracjonalne myślenie, a jednak wciąż lękiem napawa nas sama myśl o potłuczonym lustrze, czy czarnym kocie przebiegającym  drogę. Ktoś powie, że przecież nie wszyscy tak robią, nie wszyscy przywiązują wagę do takich rzeczy. A jednak zaklinamy rzeczywistość.

I najaskrawszym tego dowodem niech będzie to, w jaki sposób odnosimy się do wyboru imienia dla nowonarodzonego dziecka. Imię to coś więcej niż tylko, brutalnie mówiąc, identyfikator osobowy. Nadając imię chcemy nakreślić drogę życiową i zyskać przychylność losu. Stąd też tak wielka popularność wszelkich spisów znaczeń imion. Wybierając bowiem imię dla dziecka rodzice szukają patrona dla swojej pociechy, kogoś czyja kariera, zdolności i sława, będą mogły stać się inspiracją na życie. Magiczną inspiracją, dodajmy, bo nadawanie imienia ma sobie coś z magii. Można powiedzieć,  że imię to taki pierwszy prezent na urodziny, jaki dostajemy w życiu. 

Coś z magii ma także obchodzenie imienin. Jest to zwyczaj, zwykle kojarzony ze spotkaniami towarzyskimi w gronie znajomych, jednak u swoich źródeł ma przypomnienie o patronie , co można uznać za swego rodzaju odnowienie aktu nadania imienia. A zatem niejako zaklęcie, żeby przywołać jego moc.  Dlatego może warto wzmocnić moc zaklęcia wybierając prezent na imieniny? Wszak szczęścia nigdy dość!

 

Podobał Ci się ten artykuł? Oceń na TAK lub NIE.       0